Als je vandaag de naam Maria Magdalena laat vallen, stuit je op een wirwar van werelden. Voor de één is ze de boetvaardige volgeling uit de canonieke teksten, voor de ander de lerares vol spiritueel inzicht uit de apocriefe evangeliën, het hart van de Provençaalse legende, of zelfs de Rose Priestess van het internet.

Voor mij was ze lange tijd… helemaal niets.

Ik ben niet religieus opgevoed. Toen ik jaren geleden naar het zuiden van Frankrijk verhuisde, kende ik noch de Gouden Legende, noch de verhalen die al eeuwenlang hier in het Zuid-Franse landschap leven. En wat me meteen bij mijn nekvel greep, was het massief van La Sainte-Baume. Het oeroude woud. Die majestueuze, haast ademende rotswand die als een natuurlijke tempel boven het landschap uittorent. De stilte, de grond, de geur van vochtige aarde en eeuwenoude bomen.

Rond diezelfde tijd volgde ik een cursus over vrouwen in de kunstgeschiedenis. Les na les drong het steeds meer tot me door: hoeveel geniale vrouwelijke kunstenaars waren doelbewust uit onze geschiedenisboeken gewist? Hoeveel meesterwerken waren toegeschreven aan hun vaders, broers of echtgenoten, simpelweg omdat het idee dat een vrouw zélf kon scheppen onbestaanbaar werd geacht?

En toen begon ik te lezen over Maria Magdalena.

Het patroon was pijnlijk herkenbaar. Ik zag hoe haar leven door de eeuwen heen stelselmatig was herschreven. Hoe een intelligente, krachtige vrouw werd gereduceerd tot een berouwvolle zondares. Een onderdanige figuur die een man nodig had om überhaupt gered te worden.

Dat maakte me kwaad.

Omdat het niet alleen over háár ging. Omdat ik ineens zag wat wij, tweeduizend jaar later, als vrouwen nog altijd collectief in ons DNA meedragen. De stemmetjes die fluisteren dat we ons stil moeten houden. Dat we niet ‘te veel ruimte’ mogen innemen. De diepe angst om ‘hysterisch’ of ‘moeilijk’ gevonden te worden. De collectieve schaamte die generaties lang over onze intelligentie, onze humor, onze sensualiteit, onze kracht en onze soevereine macht is gelegd.

Maria Magdalena haar stem teruggeven, betekent voor mij onszelf onze stem teruggeven.

Met mijn kookboek The Taste of Her Journey wilde ik haar niet op een gouden voetstuk plaatsen. Ik wilde haar niet neerzetten als een onbereikbare, vrome heilige of een ongrijpbaar esoterisch icoon. Ik wilde haar neerzetten als een mens van vlees en bloed.

Een vrouw die voelde wat wij voelen. Een vrouw van wie het hart brak toen haar geliefde voor haar eigen ogen werd vermoord. Een vrouw die met angst in haar keel moest vluchten, de oversteek waagde, en ondanks haar diepe verdriet, verlies en woede weigerde op te geven. Die bleef staan en mensen bleef herinneren aan de transformerende, aardse kracht van liefde en verbinding.

Heeft ze historisch gezien ooit echt haar voeten in het zand van de Provence gezet en in deze grot geschuild? Eerlijk gezegd: het maakt me niets uit.

Het landschap draagt haar verhaal, maar de waarheid ervan zit niet in stenen of relieken. Haar verhaal is universeel. Het is het verhaal van overleven, van zacht durven blijven in een harde wereld, van vreugde vinden rond een gedeelde maaltijd en je waarheid durven spreken, zelfs als men probeert je het zwijgen op te leggen.

Zij leeft niet in een reliekschrijn of in een mythe. Ze leeft in de moed, de passie en de stem van elk van ons.

The Taste of Her Journey

Out on September 20th. Available worldwide on Amazon.